God jah, ik had een website… Lang niks mee gedaan, misschien is het tijd om er weer eens wat mee te doen. Al is het nu wat aan de late kant om te gaan zitten bloggen. Eerst wordpress maar eens updaten. Kijken of die auto update functie nu wel werkt…
Slaap zacht in ieder geval, ga ik wel doen 
Heerlijke kerstmuziek om op een koude dag met wat warme chocolade melk erbij te gaan zitten chillen:)
Ik vond deze foto op mn camera en dacht post hem. Dit is Ot. Binnenkort komt er meer over Ot en Sien!
Nooit gedacht blij te zijn om iemand te horen zeggen dat hij me niet meer wilde zien. Maar als het van je dokter komt met betrekking tot je “aandoening” dan ben je blij.
Afgelopen maandag had ik de laatste controle in het Martini. Alles is in orde, mijn darmen werken bijna weer zoals het hoort. Denk dat ik het binnenkort ga vieren met een fles martini;)
Vaak als je nieuwe mensen leert kennen komt geheid de vraag van wat voor muziek hou je. Dat is voor mij altijd maar lastig te beantwoorden. Ik luister veel. Niet dat ik een muzieksletje ben, ik deel mijn oren niet met iedereen;)
Maar om het wat makkelijker te maken voor mensen die willen weten waar ik naar luister ga ik er wat over posten.
Maar goed, soma FM luister ik wel veel naar. Toffe site, met veel verschillende reclame vrije zenders..
Mijn drie favoriete soma stations van het moment:
Het is al weer een tijdje terug, maar 16 september was het dan zover. Op naar het ziekenhuis voor de opname. De 17e zouden ze gaan snijden. Dus ik dacht lekker een dagje beetje niksen en tv kijken in het ziekenhuis. Nou, dat klopte, maar niet helemaal. Als eerste moest er namelijk meer dan een meter slang in me gestopt worden. :S Het leuke is dat ik van deze dingen niets af wist. De folder waar dit allemaal instond kreeg ik namelijk zo ongeveer twee minuten voor de slang erin ging.
Wees gerust het doet geen pijn. Tenzij er iets mis is met je neus. Zoals bij mij in het geval van m’n linker neusgat. Gelukkig ging hij er bij de rechter zo in;) weliswaar met veel tranen. (niet dat ik moest huilen, maar je traant gewoon:P) Maar via zo’n slangetje krijg je eten binnen. Schijnt erg handig te zijn om darmen weer op gang te krijgen na een darm operatie.
De dag erna was ik snel aan de beurt. Als een van de eersten. Dus amper wakker. Direct een pilletje en opweg. Die operatie kamers zien er trouwens uit als sets uit sci-fi films. Het pilletje wat ik gekregen heb zorgt ervoor dat ik niet veel meer weet van wat er allemaal gebeurt is, maar er waren wat mensen. Kreeg een slangetje in m’n rug en daarna eh werd ik weer wakker;) 5 uur later en met 30 centimeter darm minder.
En dan begint het proces van beter worden. Met pijn en moeite uit het bed proberen te komen. Van gewassen worden tot eindelijk weer zelf kunnen douchen. Waarna je direct weer zo bezweet bent dat het hele douchen eigenlijk geen nut heeft gehad. En dan na een weekje als blijkt dat er toch niks ernstigs aan de hand is (wat ze nog even dachten omdat ik koorts had terwijl dat toch echt niet de bedoeling was) mag je dan na het eten van je laatste ontbijt naar huis..
En daar langzaam je leven weer oppakken. Dankzij hulp van mijn lieve ouders en goede vriend Yuri:)
Zit je dan met je goede voornemens.
Ik ga weer bloggen!! En we zijn weer een paar maanden verder en er zitten alweer lagen stof op m’n site. Foei!! Nou jah de draad maar weer eens oppakken.
Alvorens onder het mes te gaan moeten ze eerst wat onderzoekjes plegen. Dus op tijd naar Groningen. 17,50 voor een treinkaartje. Vind ik nogal duur voor openbaar vervoer. Heimwee naar de tijd dat ik mijn ov nog had. Maar goed, in Groningen met lijn zes naar het ziekenhuis, ondertussen kan ik het wel vinden.
Natuurlijk was ik veels te vroeg, een uur wel te verstaan. Nou jah dat krijg je als je met het openbaar vervoer gaat. Dus eerst nog maar een sigaretje gerookt voor ik naar binnen ging. Gelukkig waren ze niet zo vervelend dat half twee ook echt half twee betekend. Meestal als ik afspraken heb bij medische instellingen moet ik vaak vreselijk lang wachten. Positief puntje.
Volgens het boekje zouden ze van alles onderzoeken, zelfs mijn gebit zou gecontroleerd worden. Dus ik was op alles voorbereid. De vrouw die me ophaalde kreeg de pc niet aan. Dus er moest iemand bij, en na uren wachten was de pc eindelijk aan en kon ze mijn dossier erbij pakken. Beetje vreemd dat ze wel vroeg wat ze met me gingen doen. Ik mag toch hopen dat zoiets wel in mijn dossier staat.
Maar goed ze onderzocht hoe zwaar ik was en hoe lang ik was en daarmee was ze klaar en moest ik wachten op de anesthesioloog. Die kwam vrij snel binnen en vertelde me iets over een slangetje in mijn rug voor pijnstilling ,vroeg of ik moeite had met traplopen en ging er weer vandoor.
Alleen nog een gesprek gehad met de intake verpleegkundige die me eigenlijk ook niet veel bijzonders kon melden, en stond ik weer bij het lab zodat ze weer wat bloed van me konden afnemen. Dit keer om mijn bloedgroep te bepalen. Hadden ze dat al niet veel eerder kunnen doen? Maar goed, na amper een uurtje zat ik alweer op de bus te wachten.
Nu nog een gesprek met de chirurg en dan waarschijnlijk acht september onder het mes.
Diverticulitis, leuk scrabble woord. Minder leuke aandoening. Van de dikke darm om precies te zijn.
Als je oud bent (en met oud bedoel ik boven de 50) zijn divertikels heel normaal. Divertikels zijn uitstulpingen in de dikke darm. Mijn dokter vergeleek het met een fietsband waar de binnenband naar buiten komt. Tot zover niets aan de hand. Ze zijn niet kwaadaardig en ik zie het maar als extra darm ruimte.
Alleen kunnen ze ontsteken en dan gaat het vervelend worden. Aldoor een kramp achtig gevoel in je darmen, eetlust weg, moe, koorts etc. Allemaal 
redenen om naar de dokter te gaan, die je dan een bloed onderzoek laat doen en daarna hup naar het ziekenhuis.
Waar ze alles wat de dokter en de mensen die mijn bloed onderzochten, nog een keer doen. Alsof die mensen mijn dokter niet vertrouwen. Ik snap dat sommige dingen inderdaad goed bekeken moeten worden, maar toch een beetje verspilling van geld en mensen om alles dubbel te doen.
En dan lig je. Want dat is het medicijn, liggen en vloeibaar eten. Antibiotica krijg je niet. De laatste keer had ik geluk omdat ik bij mijn ouders mocht uitzieken, maar daarvoor heb ik drie weken in het ziekenhuis gelegen. En dat is saai, vreselijk saai. Toen wou ik om de een of andere reden ook niet beter worden. Sterker nog, ik werd iedere keer als het weer goed leek te gaan en ik weer vast eten mocht, nog zieker.
Dus weer vloeibaar en nog meer liggen. Uiteindelijk vonden ze dat het niet langer zo kon en gingen ze me scannen met zo’n ct apparaat van Philips, rare ervaring. Misselijkmakend zelfs. Het bleek dat er een divertikel geknapt was. Kan ook nog. Dat was ernstig. Dus toch eindelijk maar antibiotica, nu ben ik niet iemand die direct naar de medicijnen grijpt, maar in dit geval schiet het met antibiotica wel op. Antibiotica bij diverticulitis betekend binnen 7 dagen naar huis.
Niet dat je er dan vanaf bent, ik moet stoppen met roken, anders eten (meer vezels, geen pitten en zaden, geen frituur etc etc)
En nu zit ik in de molen van het ziekenhuis te wachten op een operatie. Morgen een afspraak met een anesthesioloog en later in augustus een afspraak met een chirurg. Die operatie komt er volgens mij snel aan.
Dit was even een korte samenvatting van mijn avonturen, ik zal proberen van de avonturen die ik met mijn dikke darm verder nog ga beleven wat uitgebreidere posts te maken, maar dit is wel even voldoende voor nu.
Om iets van mijn site te maken. Mijn domein lag nogal te verstoffen dus is het tijd om er iets mee te gaan doen. Ik krijg hopelijk vanzelf genoeg inspiratie om er iets op te pleuren
Ik ga nu bezig om WordPress zover te krijgen dat het doet wat ik wil en ik beloof plechtig iedere week in ieder geval een post te plaatsen.
